Home » Columns » Archief columns » De parkeertechniek

De parkeertechniek

 

Vanochtend mocht ik weer. De halfjaarlijkse controle bij de tandarts. Het zijn van die dingen die je liever overslaat. Gezien de gammele instabiliteit van mijn gebit is dat niet verstandig. Uiteraard denk ik er vanmorgen totaal niet aan, ben ik een ster in. Iets waar ik niet bang voor ben maar wel uiterst vervelend vind denk ik gewoon niet aan tot vijf minuten voordat ik toch echt de deur uit moet. Vroeger had ik twee dagen ervoor al buikpijn totdat ik me realiseerde dat het tandartsbezoek er niet minder vervelend door werd en dat ik zelf de twee dagen er voor al verpest had. Deze nieuwe parkeer techniek bezig ik nu al een aantal jaar met veel plezier. Soms voer ik het iets te ver door zoals vanochtend. Met één oog op de klok en de andere op mijn zo aanlokkelijke pc-scherm besef ik dat ik toch echt weg moet. Gauw mijn sneeuwlaarzen aan, niet heel charmant bij die leuke tandarts schoot het door mijn hoofd maar mijn angst om mijn tandjes uit mijn mond te vallen op de spekgladde stoepjes hier is net iets groter.

 

Nog net op tijd wandel ik uiterlijk zeer relaxed de wachtkamer binnen. Met het angstaanjagende geluid van de boor op de achtergrond bespied ik mijn mede wachtenden. Een boomlange kerel naast me die zo op het eerste gezicht cool in een tijdschriftje zit te lezen. Hij verraadt zichzelf door niets te lezen, alleen maar heel snel te bladeren, geen rust hè? Het bladeren stopt op een pagina waar grote foto’s van mooie bekende vrouwen op staan met een schreeuwende tekst ‘deze vrouwen worden gepakt door hun ex’. Voordat ik kan bedenken of het geldelijk bedoeld is of letterlijk wordt de man opgeroepen voor zijn behandeling. Tegenover mij zitten twee vrouwen, ouder dan ik schat ik zo in, hoewel je je daar soms gruwelijk in kunt vergissen. Ze lijken een beetje op elkaar, ik ben dan altijd benieuwd wat ze van elkaar zijn, zussen? geliefden? vriendinnen?

 

Midden in mijn overpeinzingen word ik gehaald door de mondhygiëniste. Eerst word je schoon gebikt door haar waarna je vervolgens met een gepolijst bekkie naar die charmante tandarts mag. Ik mag haar wel, ze doet me inmiddels geen pijn meer, dat laatste helpt onze relatie enorm. Ook nu mompelt ze na een paar blikken ‘rustig en stabiel’. Languit en iets achterover gekanteld in een super zachte stoel lig ik best lekker. Ik negeer dat er een soort plastic arm over mij heen is getrokken waar allerlei enge haakjes op liggen en staar naar het plafond waar een tv is ingebouwd. Er blijkt een of andere Amerikaanse serie over illegale drugsplantages op te staan en ik vermaak me best met de achtervolgingen door de politie die nergens toe lijken te leiden. Het leidt zodanig af dat voor ik het weet, het al weer gebeurd is en word ik naar een andere behandelkamer gebracht waar de tandarts even later zal arriveren.

 

Volgens mij heeft de goede man laserogen want hij heeft altijd maar twee minuten nodig om de ellende te overzien. Hij rukt een paar keer ergens aan met een haakje en mompelt dan iets onverstaanbaars. Ja hoor, een gaatje in een hoektand. Volgende maand heeft hij tijd om de schade te herstellen. Dat is nog zo lang weg, ik ga het eens even heerlijk parkeren.

 

 

@Ingrid Aanen  05 Feb 2015