Home » Columns » Archief columns » Kikkers kwaken beter

Kikkers kwaken beter

 

De kikkers in mijn vijver brullen ongegeneerd hun wangen bol en hun longen leeg. Het blijft me verbazen hoe zo’n klein wezentje zo’n enorm geluid kan voortbrengen. Pontificaal midden op het blad van de waterlelie schreeuwt hij zijn frustratie eruit.

 

Frustratie kom ik overal tegen. Op straat, in de supermarkt. Toch is het nergens zo erg als op het internet. Niet iedereen gaat er hetzelfde mee om. Soms wordt een teleurstelling vilein beschreven in een column. Of in een paar rake woorden op twitter. Ik kan enorm genieten van de met zorg gekozen zinnen. Die zonder enige belediging toch met veel passie de zoveelste desillusie van de schrijver weergeven.

 

Humor doet het ook goed. Menig met zelfspot overgoten stukje heeft me doen lachen terwijl de achterliggende gedachte toch binnenkwam. Het is niet iedereen gegeven.

 

Op twitter volg ik een aantal journalisten. Een ervan schrijft heerlijke hilarische columns. Meestal humoristische stukjes over alledaagse belevenissen op straat. Soms laat ze ons meegenieten van de reacties die ze mag ontvangen. Ongeacht het onderwerp kan ze het nooit goed doen. Van ‘dit is seksistisch’ tot ‘typisch iets voor een witte vrouw om te schrijven’ tot ‘dit is gelogen.’ Toch heb ik een vermoeden dat ze ons van de echte scheldkanonnades die ze krijgt geen deelgenoot maakt.

 

Het gal wat uitgebraakt wordt op het web is bitter. Vaak moeten er ziektes, wereldoorlogen en geloven aan te pas komen om het gelijk van de uitbraker te onderschrijven. Want gelijk hebben ze altijd, allemaal. Een weerwoord helpt de communicatie vaak niet verder. Integendeel. Zou het echt helpen je eigen ellende kwijt te raken door anoniem de meest gore waanzin te produceren? Andere schrijvers van alles toe te wensen? Ik heb mijn twijfels.

 

Inmiddels heb ik mezelf aangewend om bij bepaalde stukken geen reacties meer te lezen. Het scheelt een hoop bagger. Het internet is van iedereen maar ik hoef niet alle gekwaak aan te horen.

 

De lokroep van een van de kikkers galmt door de lucht. Open en eerlijk gilt hij zijn frustraties eruit. Het is een genot om naar te luisteren.

 

 

@Ingrid Aanen 15 juni 2016