Home » Columns » Archief columns » Verfrissende eerlijkheid

Verfrissende eerlijkheid

Na alle regen van de afgelopen tijd is het onkruid inmiddels welig aan het tieren geslagen. De nieuwe behuizing met name tussen de tegels bevalt ze nogal en overvloedig draperen ze hun lange uitschieters over de stoep. Eens in de zoveel tijd komt er een vreemd uitziend wagentje voorbij van de gemeente die met een soort zijarmen over alle stoepranden heen scheert en al die woeste jonge aangroei in één keer volledig wegbrandt. Nou ja volledig valt wel mee. Daar waar auto’s geparkeerd staan kan die niet bij en waar die wel bij kan wordt even vluchtig meegenomen met als gevolg dat er vaak nog genoeg onkruid de gemeentelijke aanval overleeft. Na het onheilspellende bericht in de krant dat vanwege gemeentelijke bezuinigingen zelfs de onkruidwegbranders minder vaak langs zouden komen toog ik dan toch zelf maar naar de stoeprand om met mijn onkruidprikker of hoe heet zo’n ding, de aanval in te zetten tegen deze overvloedige en ongewenste beharing. Hoewel okselhaar weer in schijnt te zijn en helemaal als je het fluoriserend roze verft vind ik de onkruidgroei tussen tegels toch echt niet kunnen. 

 

Terwijl ik druk aan het peuren en steken ben arriveren een Mamma met aangelijnde hond en een klein kindje dat nog niet geheel stabiel maar toch zelfstandig kan lopen en dat de hele wereld wil laten zien ook. Mooie blonde krullen, twee turven hoog, door mij onmiddellijk liefdevol benoemt als Hummeltje. Mamma met hond slenteren achter Hummeltje aan die de weg wijst en met haar bijna hobbelende stapjes regelrecht afstevent op het klimtouw. Hummeltje probeert erin te klimmen onder waakzaam oog van moeder. Vol concentratie posteert haar tong zich een stukje in het hoekje van haar mond. Ineens ziet ze mij aan de overkant van de straat op mijn hurken zitten.
Hummeltje: ‘Wat doet dat meisje?’  Een vette grijns verschijnt op mijn gezicht, het is al even geleden dat ik een meisje werd genoemd.
Mamma: ‘Die mevrouw haalt de plantjes weg tussen de tegels.’
Hummeltje: ‘Waarom?’
Mamma: ‘Daar wordt het mooier van.’
Hummeltje: ‘Waarom?’ Mamma denkt even na en komt dan met het verlossende antwoord: 
‘Het is onkruid en dat hoort daar niet en zonder is het mooier.’
Hummeltje, heel gedecideerd: ‘Vind het helemaal niet mooier.’

 

Daar zit je dan met je onkruidprikker. Terwijl ik hardop begin te lachen om zoveel verfrissende eerlijkheid hobbelt Hummeltje al weer op weg naar het volgende speeltoestel. Ik hoop dat ze nog heel lang zo eerlijk zal blijven.

 

@Ingrid Aanen 24 Juni 2015