Home » Columns » Archief columns » Vrouwen en navigatie

Vrouwen en navigatie

 

Vrouwen en de weg vinden. Tja over deze combinatie is al veel gezegd. Ik zelf heb een goede relatie met mijn navigatie apparaat. Het is al een oudje, het brengt me echter nog steeds overal waar ik zijn moet. Alleen die zuignap, hadden ze daar nou niks anders op kunnen verzinnen? Schone ramen, vieze ramen, drooghouden, nat maken het heeft allemaal geen zin. Als ik goed en wel op weg ben dan springt het ding spontaan van het raam af in mijn schoot. Omdat ik zulke intimiteiten toch iets te ver vind gaan achter het stuur heb ik een opstekend randje van karton op het dashboard geplakt en daarachter staat het apparaat nu in het hoekje leunend op zijn zuignap want die kun je prima gebruiken als ondersteuning. Door het kartonnetje blijft tie meestal op zijn plaats.

 

De relatie is langzaam gegroeid. In het begin moest ik even wennen als hij me met zijn donkerbruine stem influisterde om rechtsaf moest slaan dat ik, gehoorzaam als ik ben, dat niet meteen moest doen. Op zijn schermpje gaf hij aan hoeveel meter het nog duurde voordat ik de juiste afslag had bereikt. Intussen kan ik nu aardig inschatten hoeveel 800 meter bijvoorbeeld nog is. Wat ik vooral aan hem waardeer is dat als ik niet doe wat hij zegt, hij niet gelijk begint te schelden. Razendsnel berekent hij de weg opnieuw voor me en leidt me geduldig de goede kant op waardoor ik zonder gezichtsverlies toch weer op de juiste weg beland.

 

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik nooit de moeite heb genomen lekkere frisse updates naar hem te sturen. Inmiddels heeft hij zodanige leeftijd dat de updates niet eens meer zouden passen op zijn bescheiden ouderwetse schijfje. En dus hobbelen we samen over de Nederlandse wegen met zijn bejaarde kennis van het wegennet. Op de een of andere manier werkt het nog steeds. Soms meldt hij dat ik over een rotonde heen moet die inmiddels al verplaatst blijkt. Af en toe wordt zijn schermpje grijs en dan is tie even de kluts kwijt. Al die nieuwe wegen staan niet in zijn hersenpan. In zo’n geval laat ik hem even met rust en rijd gewoon door en even later heeft tie zijn kluts weer gevonden en leidt me trots weer rond.

 

Heel veel gebruik ik hem niet, als ik ergens geweest ben kan ik het de keer erop meestal zonder zijn hulp vinden. Waarom gebruik je je telefoon niet met Google Maps hoor ik weleens, zo makkelijk. Ik heb het geprobeerd. Vind het geen succes. Geen handig plekje in de auto dus de telefoon ligt dan onhandig naast me of op schoot. Naast dat ik de bekende donkerbruine stem mis, wil ik ook af en toe mijn ogen langs zijn schermpje laten dwalen om te zien of ik nog op de juiste weg zit. Elke keer opzij of naar beneden kijken vind ik niet relaxt rijden. Nee ik heb besloten dat we nog even samenblijven. Bovendien heb ik begrepen dat we over een poosje allemaal in zelf rijdende auto’s achter elkaar aan rijden en onderweg aan een wijntje zitten en onze Facebookpagina aan het updaten zijn. Dan is het vroeg genoeg om mijn navigatiemaatje met pensioen te sturen.

 

 

@Ingrid Aanen 25 Feb 2016