Home » Columns » De mist in haar hoofd

De mist in haar hoofd

 

Iemand staat aan haar mouw te trekken. Langzaam draait ze haar hoofd om en kijkt in het gezicht van een wildvreemde. De persoon zegt iets, dat ziet ze aan zijn mond. Hij heeft wel een vriendelijk gezicht denkt ze. Haar hoofd zakt naar beneden en ze ziet het puzzelboekje op haar knieën liggen.  Was ze aan het puzzelen? Soms weet ze het niet meer. Niet meer of ze aan het puzzelen was en soms niet eens meer waar ze is. De man gaat naast haar zitten en brengt zijn gezicht dicht naast de hare. Schichtig kijkt ze weg, wat moet hij van haar? Weer beweegt zijn mond. Waarom laat hij haar niet met rust? Haar gedachten gaan zoals vaak de laatste tijd terug naar haar jeugd.

 

Ze ziet zichzelf als kleine meid dansend op straat in haar witte jurk. Volop plezier makend met vriendinnen. Gezamenlijk zingen ze liedjes en klappen in hun handen. Wat hadden ze een lol. De herinneringen maken haar gelukkig. Met een tevreden glimlach valt ze in slaap.

 

Lachend kijkt ze naar de fladderende vogels in de tuin die het heel druk hebben met snoepen van het eten in het vogelhuisje. Van rechts hoort ze een geluid en ziet de man met het vriendelijke gezicht naar haar toe lopen. Hij aait over haar haren en gaat naast haar zitten. Samen kijken ze een poosje naar de vogels. Wanneer hij haar hand pakt kijkt ze nog eens naar hem. Wat lijkt hij veel op Kees, haar man. Ze brengt haar hand naar zijn gezicht en aait zijn wang.
‘Kees?’
‘Nee mam, ik ben je zoon. Ik ben Hans.’ In een zeldzaam moment van helderheid weet ze dat hij de waarheid spreekt. Een traan biggelt over haar wang. 
‘Dag lieve Hans, blijf je nog even bij me?’

 

 

 

@Ingrid Aanen 31 Aug 2016