Home » Columns » Een vals sprookje

Een vals sprookje

 

Er was eens een dorpje genaamd Narcia. Het plaatsje lag in een bosrijke omgeving, ergens op de Veluwe. Er woonden niet heel veel inwoners.

 

Guinevere lag languit op haar sofa en waaide zichzelf wat koelte toe met de lokale krant. Ze verveelde zich kapot. Er gebeurde niets in dit stomme dorp. Sinds haar heksenzusters waren verhuisd naar een naburige stad was het hier vreselijk saai geworden. Ze knikkebolde en het lokale sufferdje daalde langzaam naar beneden en landde op haar gezicht. Ze schrok wakker, haar oog viel op een vetgedrukte titel: Binnenkort worden nieuwe bomen geplant in het plantsoen. Er verscheen een gemene grijns op haar gezicht. Er ontsproot zich een plan in haar hoofd. Ze zou de boel hier eens even lekker gaan opstoken in dit dorp. Ze rende naar buurvrouw Lieve.

 

‘Lieve, Lieve,’ schreeuwde Guinevere, ‘heb je het al gehoord?’ Lieve keek verschrikt op, zenuwachtig streek ze haar haar goed. Schaapachtig keek ze op naar Guinevere. Bij de harde stem van Guinevere kromp ze een beetje in elkaar. Guinevere wachtte niet eens op een antwoord.
‘Ze gaan bomen planten in het plantsoen!’ Lieve knipperde met haar ogen en dacht koortsachtig na. ‘Dat gaan we toch zeker niet toelaten?’ schreeuwde Guinevere, ‘we moeten de dorpelingen mobiliseren en ten strijde trekken.’ Stampvoetend liep ze in het rond. Een beetje speeksel was ontsnapt en liep biggelend over haar kin.
‘Maar waarom?’ perste Lieve er zachtjes uit.
‘Waarom, waarom vraag je?’ schuimbekte Guinevere. ‘Wat dacht je van de vogels die daarin gaan wonen? Die vliegen door onze straat en over onze huizen en auto’s en kakken de hele boel onder. Dat wil je toch niet, al je planten in je tuin onder de poep?’ Lieve schrok, haar planten waren haar alles. Ze had een hele verzameling kruiden in haar tuin. Die zou ze niet meer kunnen eten als ze onder de poep zaten. Ze schudde haar hoofd.
‘Dat wil ik niet.’

 

Beiden vertrokken naar de lokale kroeg waar de meeste buren uit de straat zich hadden verzameld. Plannen werden gesmeed onder bezielende leiding van Guinevere en Lieve.
De sfeer werd steeds grimmiger. Iedereen schreeuwde zijn ideeën de lucht in. Guinevere genoot, wat had ze deze herrie gemist. Besloten werd de koning een brief te schrijven en te eisen dat er een net over het hele plantsoen zou worden gespannen. Zodat geen enkele nieuwe vogel in hun straat zou kunnen vliegen.

 

Een paar dagen later kwam er antwoord van de koning. De goede man had gesproken en zijn woord was wet. Er zou inderdaad een net worden gespannen, echter niet om het plantsoen maar om de huizen en auto’s in de straat van Guinevere en Lieve. De nieuwe vogels in het plantsoen leefden nog lang en gelukkig.

 

 

Dit sprookje is ontstaan na het lezen van een nieuwsbericht dat mensen hun stoep wilden laten verwijderen omdat er anders asielzoekers over zouden kunnen gaan lopen. Ik vind het zo’n weerzinwekkend bericht dat ik alleen maar kan bedenken dat het vast een sprookje moet zijn.

Het betreffende bericht is te lezen via de link: http://www.rtlnieuws.nl/nederland/mag-onze-stoep-weg-inwoners-beuningen-willen-geen-asielzoekers-voor-de-deur

 

 

@Ingrid Aanen 06 Juli 2016