Home » Columns » Terroristische aanval

Terroristische aanval

 

Eenieder die mij kent weet dat planten mijn lust en leven zijn. Elke dag maak ik diverse rondes door de tuin om mijn lievelingen te bewonderen. Bij een pas nieuw geplante schoonheid drentel ik altijd wat langer rond dan bij de tot volle wasdom uitgegroeide schatten. Tja nieuw is lekker moet je maar denken. Een paar dagen geleden stond ik zo ook mijn nieuwe clematis toe te spreken. Princess Kate heet ze, u begrijpt dat ik haar aanpreek met Majesteit. Haar voluptueuze knoppen waren opengebroken en lieten een witte bloem met een paars/rood hart zien. Terwijl ik haar schoonheid sta te bewonderen zie ik in mijn ooghoek iets wegvliegen. Even later weer, het zal toch niet? Nee ik ontken het gewoon en duw deze walgelijke gedachte meteen diep in de grond.

 

Toch als ik even later per ongeluk tegen een paar dicht op elkaar geplante akeleien stoot kan ik het niet langer negeren. Een hele grote wolk met witte vliegjes stijgt op om even later weer vraatzuchtig te landen. Witte vlieg, nee! Ik ren als een kip zonder kop door de tuin om te zien waar ze allemaal zitten. Overal, het lijkt wel een terroristische aanval. Op en onder de bladeren houden ze zich schuil.

 

Als een dolle lees ik van alles op het internet. Het komt vaak door te veel water. Nou dat kan kloppen, de tuin is redelijk doorweekt de laatste tijd. De vijand is met een heel leger en goed bewapend. Ze leggen hun eitjes onderop het blad. Vervolgens vreten die zich in verschillende stadia in het blad en zuigen de plant leeg welke vervolgens het loodje legt. Ik houd niet van vechten maar als ik of mijn geliefden aangevallen worden berg je dan maar. Op natuurlijke wijze lees ik kun je het witte leger bestrijden met de sluipwesp. Uh, laat maar die vind ik nog enger geloof ik.

 

De akeleien staan duidelijk op nr. 1 op hun menulijst. Omdat deze toch al uitgebloeid zijn en de zaadjes voor volgend jaar allang in de grond zitten besluit ik ze met pijn in mijn hart te onthoofden. Al het blad met eitjes verdwijnt in een vuilniszak. Manmoedig bedank ik de grote geitenbaard voor de prachtige bloemen die hij geleverd heeft dit jaar. Met tegenzin verwijder ik ook hier alle blad. De planten zijn te groot om allemaal stuk voor stuk te besproeien en bleken een grote schuilkelder te vormen voor het witte leger.

 

In het tuincentrum koop ik mijn eigen wapen. Een mengsel van in de natuur voorkomende vetzuren, biologisch afbreekbaar. Ik klem de fles in mijn armen alsof het mijn grootse vriend is. Elke dag dans ik nu met mijn nieuwste vriend om mijn mooiste schatten heen en besproei ze naar hartenlust. Of ze het allemaal zullen halen dat weet ik niet. Er hoeft maar een eitje ergens onopgemerkt achter te blijven om een nieuw leger te vormen en u weet, tegen een loner begin je niks.

 

 

@Ingrid Aanen 09 Augustus 2016