Home » Korte verhalen » Afscheid

Afscheid

 

De draaiende motor zoemde zachtjes op de achtergrond. Half omgedraaid in de autostoelen keken ze elkaar in de ogen. Twee mensen die straalden. Zijn warme hand lag om haar gezicht en met zijn duim aaide hij haar wang.
‘Je bent zo mooi.’ Hoe vaak ze het ook gehoord had de afgelopen dagen, het bleef een feest het hem te horen zeggen. Elke keer gebruikte hij andere liefkozende naampjes voor haar, de een nog zoeter dan de andere. Ze lachte haar mooiste lach naar hem.
‘Ik moet echt zo gaan.’ Na nog een lange warme kus lieten ze elkaar los.
‘Je zult hem nooit meer zien!’ De stem in haar hoofd dreunde nog even na en de woorden klauwden zich vast in haar lichaam. Krampachtig drong ze plots opkomende tranen terug. Waar kwam deze volstrekt belachelijke gedachte ineens vandaan? Ze keek naar zijn gezicht en zag alleen maar liefde. Ze drong alle gedachten weg en keek hem liefdevol aan.
‘Dag lief, ik spreek je gauw!’ Ze stapte uit de auto en zwaaide hem na. Langzaam reed hij de straat uit.

 

Eenmaal veilig binnen in haar vertrouwde omgeving dacht ze na over die rare gedachte die ineens naar boven was gekomen. Het sloeg echt nergens op. Ze dacht terug aan de afgelopen dagen die ze met elkaar hadden doorgebracht. Het was een fantastische tijd geweest. Hij kon niet van haar afblijven en hield haar steeds dicht tegen zich aan. Alles was fijn aan hem zoals het ook hoorde als je verliefd was. Ze hadden veel gelachen en heel veel gepraat. Een paar keer waren ze lekker uit eten geweest. Bij elke gelegenheid liet hij de stoelen zo plaatsen dat ze dichtbij elkaar konden zitten en elkaars handen konden vasthouden. Ook voerde hij haar steeds lekkere hapjes. Een paar keer hadden ze leuke tochtjes ondernomen en genoten van het uitzicht en elkaar. Tussen de hartstochtelijke vrijpartijen in hadden ze toekomstplannen gemaakt. Hij was zo teder geweest, als ze eraan terug dacht kreeg ze het weer warm. Samen zouden ze een nieuw leven beginnen, ze kon niet wachten.

 

Nu, jaren later dacht ze nog weleens terug aan die rare gedachte toen bij het afscheid. Dat bewuste moment kon ze elk ogenblik naar boven halen. Het leek wel geëtst op haar geheugenschijf, voor altijd ingebrand. Ze hadden elkaar inderdaad nooit meer gezien.

 

Een dramatische gebeurtenis vlak na hun samenzijn maakte een eind aan hun toekomstplannen. Nog lang heeft ze zich afgevraagd hoe het geweest zou zijn, dat heerlijke leven dat hij enthousiast uitgetekend had voor haar. Samen met haar grote liefde. Die rare gedachte bij het afscheid bleek toch de waarheid te zijn geweest. In haar wanhoop en verdriet had ze het vele malen herbeleefd. Was het angst om het grote geluk te verliezen waardoor die gedachte even omhoogkwam? Dat het daadwerkelijk daarna ook gebeurde kon toeval zijn. Of lagen de gebeurtenissen in de nabije toekomst al vast en had ze daar heel even een glimp van mogen opvangen? Ze zou het waarschijnlijk nooit te weten komen en uiteindelijk had ze beseft dat ze er beter aan deed het los te laten.

 

Soms knaagde het gemis aan de randjes van haar bestaan. Ze had geaccepteerd dat dat erbij hoorde. Ze hoopte dat ze ooit samen een tweede kans zouden krijgen. Misschien in een volgend leven? Of zou het universum zoveel liefde samen niet aan kunnen?

 

 

 

@Ingrid Aanen 14 maart 2016