Home » Korte verhalen » De weg terug naar vertrouwen

De weg terug naar vertrouwen

 

De warmte omhelsde haar toen ze de vliegtuigtrap opstapte. Langzaam liep ze naar beneden en genoot van de zon. Alles lijkt minder erg als het warm is schoot het door haar heen. Ze stapte in de bus die haar naar de aankomsthal zou rijden. Het was druk bij de bagageband, iedereen wilde vooraan staan. Mensen hadden nog steeds haast terwijl ze al op vakantie waren. Op het moment dat ze de warmte voelde, die speciale warmte die je alleen maar voelde in een zonnig land, ging er bij haar een knop om. Instinctief schakelde ze over op een trager tempo en haast was haar vreemd geworden. Daarom had ze hiernaartoe gewild, even ontstressen voor zover dat mogelijk was. De problemen reisden gewoon met haar mee, dat wist ze. Ze zou ze moeten accepteren en waar zou dat beter gaan dan hier in het warme zonnige vriendelijke Griekenland?

 

Het appartement was Grieks, basic en niets meer. Het was er echter schoon en dat vond ze belangrijker dan luxe. Veel meer dan alleen slapen zou ze hier toch niet doen dus het voldeed prima aan haar verwachtingen. Na een eerste verkenning van het dorpje besloot ze om die middag heerlijk lui op het strand te gaan liggen. Ze was normaal niet zo’n strandligger. Nu echter moe van de reis, uiteindelijk was die halverwege de nacht al begonnen, lonkte het warme zand haar. Bovendien moest haar lichaam, hoe lekker ze het ook vond, toch even aan de warmte wennen. Heerlijk met een boek op een bedje onder de parasol besloot ze. Met veel stoere praat van de Griekse strandjongens werd ze begeleid naar een mooi plekje. Ze lachte om de toneelstukjes die ze hier voor de toeristen opvoerden, ze deden hun uiterste best om het naar je zin te maken. Ze maakten haar in ieder geval altijd aan het lachen. Het uitzicht over de zee en het zachte geruis van de golven maakten haar heel kalm en langzaam sukkelde ze in slaap.

 

Die avond genoot ze op een terras van een heerlijke vismaaltijd en keek uit over de kleine haven met de vissersboten die terug waren gekeerd van hun dagelijkse vangst. Het zou geen latertje worden vanavond, eenmaal terug in het hotel besloot ze nog een afzakkertje te nemen aan de bar. Zodra ze er genoeg van had kon ze zo haar bed in rollen.
‘Wat wil je drinken?’ hoorde ze in perfect Nederlands vragen. Ze keek op naar de barman en zag een prachtige Griekse jongeman met een glimlach van oor tot oor.
‘Dat is een verrassing,’ zei ze, ‘een Griek die perfect Nederlands spreekt. Hoe komt dat zo?’
‘Ik heb zeven jaar in Nederland gewoond, de hotelschool gedaan en daar nog een poos gewerkt,’ zei hij, ‘ik kon echter niet wennen aan de kou en ben uiteindelijk teruggegaan naar Griekenland.’ Nikos heette hij en er ontspon zich een geanimeerd gesprek.

 

Met volle teugen genoot ze van dit land. Het klimaat, het eten, de lieve mensen, alles hielp haar om te ontspannen. Al snel was het een gewoonte geworden om ’s avonds nog wat te drinken aan de bar bij Nikos.
‘Cara,’ zo had hij haar vanaf het begin genoemd, ‘je bent hier niet alleen om vakantie te vieren.’ Vragend had ze hem aangekeken. ‘Uit je ogen straalt een enorm verdriet, op sommige momenten als je denkt dat niemand je ziet, stralen ze pijn uit. Je hoeft er niet over te praten, ik kan echter goed luisteren als je dat wilt,’ zei Nikos. Ze aarzelde, echt uitgebreid praten wilde ze niet, het was nog te vers. ‘Laat me raden,’ zei Nikos, ‘een man.’ Ze knikte.
‘Ja, een man die na twee jaar heel anders bleek te zijn dan gedacht,’ zei ze, ‘een leugenaar die van alles bij elkaar verzonnen bleek te hebben en er meerdere relaties tegelijkertijd op na bleek te houden.’ Ze klapte haar kaken stijf op elkaar en balde haar vuisten in een krampachtige poging haar tranen binnen te houden. 
‘Ach Cara.’ Nikos legde even zijn hand op haar gebalde vuist, ‘klootzakken heb je overal.’ Haar hand ontspande en ze gaf hem een waterige glimlach. Veel meer woorden had ze er niet aan besteed. Ze moest accepteren dat ze, zoals zoveel mensen, enorm belazerd was en het een plek geven. Het moest slijten, daar kon alleen de tijd mee helpen.

 

‘Is dit je laatste avond alweer Cara? vroeg Nikos. Ze knikte, de week was vliegensvlug voorbijgegaan toch voelde ze zich wel uitgerust en meer ontspannen dan toen ze hier aankwam. ‘Dan moet ik je nog een bijzondere zonsondergang laten zien, mijn dienst is zo over dan rijd ik je ernaartoe,’ zei Nikos met een stralende glimlach. Even later kwam hij achter de bar vandaan en stak zijn hand naar haar uit. Vol vertrouwen legde ze haar hand in de zijne en liepen naar zijn auto. Een kwartier later stapte ze uit bij een klein strandje. Het lag heel intiem achter een paar hoge rotsen en was vanaf de weg nauwelijks zichtbaar. Het uitzicht was betoverend, de golven kabbelde zachtjes, de zon hing heel dicht boven de zee en zou binnen afzienbare tijd uit beeld verdwijnen. Ze voelde dat Nikos achter haar kwam staan. Hij duwde zijn lichaam tegen de hare en sloeg zijn armen vanachter om haar heen. Plotseling schoten er alarmbellen door haar hoofd, wat was ze naïef geweest. Ze kende hem amper, er was hier niemand, het was helemaal verlaten. Onmiddellijk voelde hij haar onrust.
‘Rustig maar Cara,’ Nikos legde zijn hoofd tegen de hare, ‘ik ben blij met alles wat je me wilt geven ook als dat samen naar een zonsondergang kijken is. Ik zal nooit iets doen wat je zelf niet wilt.’ Haar lichaam ontspande en samen stonden ze een poosje te kijken tot de zon bijna verdwenen was. Nikos draaide haar voorzichtig om en zei ‘kom Cara, ik breng je terug naar het hotel.’ Op de terugweg zongen ze samen luidkeels een paar oude hits mee. Ze stapte uit de auto en met een laatste joviale groet reed Nikos uit haar leven.

 

Pas veel later begreep ze het cadeau wat Nikos haar had geschonken. Er zijn wel degelijk mannen die je kunt vertrouwen. Hij had aan het begin gestaan van een lange weg, de weg terug naar vertrouwen. Nikos had ze nooit meer gezien, maar zelfs nu jaren later, was ze hem niet vergeten en dacht met veel warmte aan hem terug.

 

 

@Ingrid Aanen 20 Augustus 2016