Home » Korte verhalen » Een arm om je heen

Een arm om je heen

Haar hoofd iets gebogen staarde ze naar de grond. De veilige grond. Op de eerste rij gezeten, zoals familie betaamd had ze het beste uitzicht. Als ze opkeek kon ze er niet omheen, de kist stond er pontificaal. Naast haar voelde ze het ongemak. Het schreeuwde haar bijna tegemoet. Haar familie was nooit lijfelijk geweest. Aanrakingen gingen nooit verder dan een kus op de wang bij vertrek. Dat was ze gewend. Later zag ze wel bij anderen dat het ook anders kon. Een arm om je heen, even een hand op je rug, een aai over je bol. Gek genoeg had ze die aai over haar bol wel eens sporadisch mogen ontvangen van hem. Altijd wat onhandig maar ze voelde wel de liefde die er uitsprak. Toen ze ouder werd verdween ook dat enige lijfelijke teken van liefde want een puberale leeftijd had daar geen enkel begrip voor. Zelf wilde ze best anders zijn en eigenlijk was ze ook anders. Door gebrek aan ervaring echter was ze zelf ook onhandig en bleek toch wel geremd. Daardoor was ze veel minder spontaan dan ze graag had willen zijn. De enige tijden in haar leven dat het vlekkeloos verliep was met haar liefdes. Blijkbaar zette de verliefdheid een knop bij haar om en kon ze zonder enige gene al haar liefkozingen kwijt bij de man van haar leven op dat moment en kon ze intens genieten van de zijne.

 

In tijden van groot verlies zoals toen had ze verwacht dat het zou helpen. Bij een enkele poging werd haar troostende hand echter weer snel afgeschud. Stijfjes naast elkaar gezeten luisterden ze naar de vreemde man die hen toesprak. De woorden herkende ze, de onderwerpen had ze zelf aangedragen. Toch klonk het raar uit zijn mond. De man had hem helemaal niet gekend en vertelde nu in een soort opsomming wat zijn hobby’s waren geweest. Waarom had ze het toch niet zelf gedaan? Niemand had durven spreken en het was makkelijker geweest zich daaraan aan te passen. Nu ze de man hoorde praten begreep ze dat ze een kans voorbij had laten gaan. Een kans om te laten zien dat ze anders was. Ze had hem goed gekend en haar verdriet had in ieder geval doorgeklonken in haar spreken wat het zoveel menselijker had gemaakt. 

 

Zelf had ze later bij de gebruikelijke plak cake nog gehuild. In het openbaar. Heel kort, want het uiterlijk vertoon was toch wel ongemakkelijk voor velen. Inmiddels jaren later weet ze dat mensen niet veranderen. Ook niet in moeilijke tijden. Misschien juist wel niet in moeilijke tijden omdat die al erg genoeg zijn op zichzelf. Het gebrek aan lijfelijk contact zegt ook niets over de mate hoeveel iemand van je houdt. Het is alleen een manier om je te uiten en als je dat kunt heb je een extra uitlaatklep. Een hele lieve voor diegenen die in staat zijn om het te ontvangen. Met een glimlach op haar gezicht denkt ze nog wel eens terug aan die keren dat ze een aai over haar bol van hem kreeg. Bedankt Pa, voor die lieve herinnering.

 

 

 @Ingrid Aanen 14 sep 2015