Home » Korte verhalen » Ontmoeting met een vreemde

Ontmoeting met een vreemde

Langzaam slenter ik langs het water. Zelfs nu het al avond is, is het nog heerlijk zacht weer. Windstil is het en het enige geluid is de zee die af en toe even komt kijken of ik nog langs haar loop. De grote palmbomen die langs het strand staan, wuiven vriendelijk met hun bladeren. Heel in de verte vaart een boot voorbij maar verder is hier geen andere menselijke aanwezigheid te bespeuren. Ik loop langzaam verder en geniet van de stilte. Ergens aan de horizon beweegt iets en mijn ogen worden ernaartoe getrokken. De beweging komt langzaam mijn richting uit en nu zie ik dat het ook iemand is die van een strandwandeling geniet. Zal ik hier afslaan om de stilte niet te laten doorbreken? Ik aarzel maar besluit door te lopen en mijn ogen blijven trekken naar de persoon die steeds dichterbij komt.

 

Uiteindelijk zijn we elkaar dicht genoeg genaderd. Hij is geheel in het wit gekleed en heeft prachtig donker haar. Zijn huid is gebruind door de zon en hij lacht zijn parelwitte lach naar me. Ik voel een enorme aantrekkingskracht van hem uit gaan en ik wandel naar hem toe alsof hij magnetisch is. We staan stil tegenover elkaar en kijken in elkaars ogen. Zonder een woord te spreken strekt hij zijn arm uit en als vanzelfsprekend leg ik mijn hand in de zijne. Een enorme warmte straalt hij via zijn hand uit en er valt een geruststellend gelukzalig gevoel over me heen. Nog steeds zonder te praten lopen we verder en even later komen we bij een apart stukje strand, het ziet eruit als een piepklein schiereiland. Een groepje palmbomen lijkt de toegangspoort te zijn. We gaan op het nog warme zand liggen. De mooie vreemdeling met de donkerbruine ogen kijkt me indringend aan. Hij streelt langzaam mijn lichaam. Ik huiver van genot en kruip in zijn armen.

 

Zachtjes voel ik het water met mijn tenen spelen, ik geniet van het gevoel. Dan realiseer ik me wat ik voel en open mijn ogen. Het is al licht geworden, ik lig op het strand, vlakbij de zee. Geen palmbomen in de buurt. Ik kijkt om me heen maar zie niemand. Geen spoor van de knappe donkere vreemdeling. Ik krabbel overeind en loop van het strand af om te zien of ik de omgeving herken. Als ik bij de boulevard ben aangekomen zie ik dat mijn hotel vlakbij is. Daar waar ik gisteravond ben begonnen met mijn strandwandeling. Langzaam bekruipt me een gevoel van twijfel. Heb ik gisteravond een knappe vreemdeling ontmoet of ben ik domweg op strand in slaap gevallen en heb alles gedroomd? Als ik aan hem denk krijg ik het weer warm en mijn lichaam lijkt in de brand te staan. Goeie droom was het dan wel, bedenk ik me. Ik besluit eerst maar eens koffie te gaan drinken en loop de boulevard af naar een geschikte plek.

 

Even later zit ik op een terras met een overheerlijke cappuccino. Mijn gedachten gaan terug naar gisteravond maar kan nog steeds niet besluiten of ik nu gedroomd heb of niet. Op het tafeltje voor me ligt een lokaal tijdschrift. De taal beheers ik niet, maar ik hoop dat er foto’s in staan van de prachtige omgeving hier. Ik blader erin en verslik me dan bijna. Op de middenpagina staat een foto van een apart stukje strand, het ziet eruit als een piepklein schiereiland. Een groepje palmbomen lijkt de toegangspoort te zijn. Door de palmbomen heen zie ik op de achtergrond vaag een persoon staan. Hij is geheel gekleed in het wit.

 

 

@Ingrid Aanen