Home » Korte verhalen » Verstrikte geest

Verstrikte geest

 

Marloes keek door het raam naar de vogels die naast elkaar op de rand van het vogelhuisje heel druk zaten te kwetteren. Ze nam een slok van haar thee terwijl ze genoot van dit dagelijkse ochtendritueel. Op het geluid van de vogels na was het verder nog stil. Met enige aarzeling bedacht ze wat er vandaag op de planning stond. Oh ja, haar vriendin zou koffie komen drinken. Ze balde haar handen tot vuisten en voelde de scherpe nagels in haar handpalmen drukken. Het besef dat ze zich de laatste tijd vaker ongemakkelijk voelde wanneer Ria in haar gedachten kwam drong ineens ten volle tot haar door. Waar kwam dat toch vandaan? Ria was al jaren haar vriendin. Juist zij had haar altijd bijgestaan wanneer ze het moeilijk had. Zonder haar had ze het nooit gered. Dankbare gevoelens zouden meer op zijn plaats zijn geweest. Geïrriteerd vanwege haar negatieve gedachten stond ze op. Er was vast nog wel iets schoon te maken in de keuken. Dat kon ze mooi nog even doen voordat Ria er was.

 

‘Hallo Marloes.’ Ze omhelsden elkaar stevig.
‘Kom gauw binnen, het is koud zo met de deur open,’ zei Marloes. Ze liep meteen door naar de keuken om koffie in te schenken.

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Ria, ‘kom je nog bij dokter de Vries?’ Marloes gaf niet meteen antwoord, ze moest altijd weer even wennen aan de directheid van Ria. Zelf was ze heel behoedzaam in haar reacties naar anderen toe en zulke directe vragen stellen zou ze nooit doen. Daar was ze veel te verlegen voor. Terwijl ze de kamer binnenliep met twee dampende mokken koffie ging de telefoon van Ria. Snel keek ze even op het schermpje wie het was.
‘Dat kan wel wachten, ik ben nu bij jou. Vertel eens,’ drong Ria aan, ‘ik hang aan je lippen.’
‘Ik kom nog wel bij hem, alleen veel minder vaak. Dat is niet meer nodig.’
‘Dat is goed om te horen,’ zei Ria. Langzaam begon Marloes wat te ontspannen. Het was nog  altijd belangrijk voor haar dat Ria haar gedrag goedkeurde. Zoals zoveel dingen die Ria voor haar had geregeld had ze ook haar eerste ontmoeting met Dr de Vries georganiseerd. Haar gedachten schoten terug naar die gebeurtenis.

 

Het zal zo’n vijf jaar geleden zijn geweest dat Ria met het idee kwam. Marloes was net in een huilbui uitgebarsten omdat ze weer eens tijd kwijt was. De laatste paar jaar was haar dat regelmatig overkomen. Dan werd ze zich bewust van zichzelf in een omgeving waarvan ze absoluut niet wist hoe ze daar was gekomen. Soms kon ze zich het laatste uur niet herinneren wat ze gedaan had, vaker bleek het echter langer dan een uur.
‘Dit kan zo niet langer,’ had Ria gezegd. ‘Je moet er met iemand over gaan praten, je wilt toch ook weten waar dit vandaan komt en hoe dit over gaat?’ Een antwoord had ze niet gegeven. Natuurlijk wilde ze hier vanaf. Alleen, ten koste van wat? Moest ze met een vreemde gaan praten? Waarover? Ria was zoals altijd heel kordaat opgetreden.
‘Vooruit we gaan. Een tijd geleden heb ik al gebeld met Dr de Vries en je mocht langskomen zodra je daar aan toe was. Ik zal je gelijk even brengen.’ Zoals gewoonlijk liet ze zich volkomen overrompelen door Ria en gedwee ging ze in haar auto zitten. Van de rit er naar toe kon ze zich weinig meer herinneren. Blijkbaar was Ria niet meegegaan want ze bevond zich alleen in de wachtkamer. Net toen ze op het punt stond om stiekem weer naar buiten te lopen ging de deur open en stond Bob de Vries voor haar. Het bleek het begin van een moeizame relatie.

 

Het bezoek van Ria was verder gezellig verlopen. Eigenlijk zoals twee vriendinnen kunnen kletsen als ze elkaar een tijd niet gezien hebben. Over koetjes en kalfjes. Dat had ze toch nooit voor mogelijk gehouden. Voorheen waren het eigenlijk meer monologen geweest van Ria over hoe ze de dingen moest aanpakken. Bob de Vries had haar in het begin ook gevraagd of ze altijd deed wat Ria zei.
‘Meestal wel,’ had ze geantwoord, ‘Ria weet beter hoe je dingen moet aanpakken dan ik.’ Hij wilde alles weten over Ria, dat had ze wel raar gevonden. Ze hadden het soms meer over Ria dan over haar. Steeds vaker vroeg hij naar haar jeugd en na lange tijd kwamen er flitsen naar boven van een periode die ze blijkbaar was vergeten. Aangemoedigd door Ria probeerde ze deze gedachten met Bob te delen. Hoe meer herinneringen er naar boven kwamen hoe beter ze begreep waarom ze ze vergeten was.
‘Echt vergeten heb je ze niet, zei Bob, ‘je hebt ze zelf verstopt in je geest omdat het toen te moeilijk voor je was. Nu je er aan toe bent komt het in stukjes weer terug. Ongedaan maken kan ik het niet, als je het toelaat kan ik je wel helpen om het te gaan verwerken.’ Het had lang geduurd maar uiteindelijk stukje bij beetje hadden ze samen haar zwarte geheim boven tafel gekregen. Het geheim van oom David.

 

Vaak kwam oom David overdag langs als pappa er niet was. Mamma vond het wel makkelijk want dan kon zij even boodschappen gaan doen zonder de kinderen.
‘Dan gaat het veel sneller zonder die handenbindertjes,’ zei ze altijd lachend. Eerst was haar oudere broer ook nog thuis en oom David paste dan op hen beiden. Toen haar broer naar school ging bleef zij alleen over met oom David. Soms gingen ze naar buiten in het park wandelen en naar de eendjes kijken. Soms wilde oom David ook binnen blijven en speelden ze verstoppertje.

 

De herinnering aan die ene keer bij Bob toen ze eindelijk begreep wat het verstoppertje spelen echt was geweest kwam naar boven. Met grote ogen had ze Bob aangestaard. Een warmtegolf verspreidde zich van haar rug uit via haar nek naar haar hoofd. Ze begon te zweten en kreeg het benauwd. Haar hart leek steeds sneller te gaan slaan. Haar oren suisden en ze hoorde een onderaards gegrom wat ze uiteindelijk zelf bleek te produceren. Met haar beide vuisten stompte ze op haar bovenbenen.
‘De schoft, de vuile schoft,’ had ze geschreeuwd, ‘hij heeft me gewoon misbruikt.’ De herinnering eraan was zo levendig dat ze de tafel vastpakte en zichzelf dwong om diep adem te halen. Het bleek het keerpunt te zijn, toen deze laatste barrière in haar geheugen eenmaal genomen was kon het herstellingsproces eindelijk beginnen. Bob de Vries was haar grote hulp in deze. De afspraken met hem waren vaak en intens en daardoor had ze ook veel minder tijd gehad voor Ria. Vanaf dat tijdstip was de verwijdering tussen hen in gang gezet besefte ze nu.

 

Marloes besloot na de gezellige ochtend met Ria nog even te gaan winkelen. Dat had ze zo lang niet gedaan en ze wilde eigenlijk wel wat nieuwe kleding kopen. Een tijdlang had ze geen interesse gehad om er leuk uit te zien. Vorige week was ze voor het eerst weer naar de kapper geweest en dat had haar zo goed gedaan. Ze had wel zin in een strakke broek in een vrolijk kleurtje. Snel sprong ze op en pakte haar jas. Wat was het heerlijk buiten, ze besloot te gaan lopen. Al snel was ze bij het winkelcentrum en dook de kledingrekken in bij een grote zaak. Heerlijk om overal te kijken, de fleurige kleding lachte haar toe. In een rek bij de buitendeur hing een strakke knalrode broek. Ze pakte de broek er tussenuit en hield het met een uitgestrekte arm voor zich uit om het wat beter te bekijken.
‘Haha, daar pas jij echt niet in hoor!’ Ze schrok op en zag een stel opgeschoten jongens voorbij slenteren. Eentje had zich omgedraaid en liep achteruit terwijl hij geringschattend naar haar keek. Ze voelde haar hoofd net zo rood worden als de broek. Plotseling verscheen Ria in haar gedachten.
‘Kom op meid, laat je niet kennen. Het is alleen maar een vervelende puber!’ Strak keek ze de jongen aan en tot haar eigen verbazing opende ze haar mond.
‘Daar zul jij wel verstand van hebben, weet je mammie wel dat je spijbelt?’ De andere jongens van het groepje begonnen te lachen en sleepten de jongen die tegen haar had geroepen met zich mee. Even later waren ze uit haar gezichtsveld verdwenen. Marloes ontspande haar vuist die ze onwillekeurig toch gebald had en hing de broek terug in het rek. De verkoopster kwam op haar af.
‘Alles goed hier, kunt u het vinden?’ Marloes glimlachte naar haar.
'Jazeker, geen probleem.’  Met de knalrode broek en een soort overwinningsgevoel liep ze de zaak uit. Bob had haar dit voorspeld.
‘Een enorme kletskous zul je nooit worden, maar wat beter voor jezelf opkomen in gezelschap dat gaat echt wel gebeuren. Geef het wat tijd, je zult zien dat het steeds beter zal gaan.’  Wat had hij gelijk gekregen. Als ze durfde zou ze even een rondedansje doen op straat. Zachtjes grinnikte ze bij het idee, dat ging haar toch echt te ver.

 

Eenmaal weer thuis was ze best wel moe. Waarschijnlijk toch door alle indrukken vandaag. Na haar jas opgehangen te hebben liep ze gelijk door naar de badkamer. Even haar gezicht en handen wassen. Water had altijd een kalmerende werking op haar gehad. In haar zwartste momenten had ze uren in bad gezeten en soms wist ze niet meer hoe lang ze wel niet onder de douche had gestaan. Haar waterrekening zou beslist een stuk lager uit gaan vallen dit komende jaar. Zachtjes plensde ze het lauwe water in haar gezicht. Met haar opgeheven natte gezicht keek ze in de spiegel en zag ze als in een waas het gezicht van Ria achter zich opdoemen. Alleen haar gezicht was zichtbaar, het leek alsof er een soort mist om haar heen hing. Verbaasd knipperde ze met haar ogen en keek nogmaals in de spiegel.
‘Ja ik ben het, je ziet het goed. Vanmorgen was een afscheid, je hebt mij niet meer nodig.’ Ria keek haar met een stralende lach aan. ‘Je kunt het nu zelf, ik ben trots op je. Dag lieverd.’ Het besef dat Ria en zij één waren, altijd al waren geweest drong ten volle tot haar door. Het gevoel van irritatie van vanmorgen naar Ria veranderde in dankbaarheid. De ontroering deed haar zwijgen en haar tranen vermengde zich met het water op haar wangen. Het gezicht van Ria gleed over haar spiegelbeeld en langzaam vervaagde het. Met één hand greep ze een handdoek en droogde haar gezicht af. Wederom keek ze in de spiegel en zag zichzelf, een vriendelijk ogende vrouw met een open blik. Verwachtingsvol naar de toekomst kijkend. Ze knikte naar haar spiegelbeeld.
‘Dag Marloes, prettig kennis met je te maken.’

 

 

 

@Ingrid Aanen 08 Februari 2016