Home » Poëzie » Archief gedichten » Draaikolk

Draaikolk

 

tollend in de draaikolk

 van mijn gedachten

 klamp ik vast

 bang te vallen

 de zuiging is te sterk

 de bodem zo dichtbij

 

 

demonen vliegen

 soms raken ze

 mijn verdriet

 mijn pijn

 ik huil en vecht

 alleen

 

 

 tranen dragen me omhoog

ik kruip vooruit

 onbegrip doet zwijgen

 worstelend in het rad van het leven

 sterf ik

 en word opnieuw geboren

 

 

zal je me weer vinden

 deze keer

 of zijn we beiden alleen?

 iedereen is op weg

 ik sta aan de rand

 en kijk in de draaikolk

 

 

 

 

@Ingrid Aanen Juni 2015