Home » Poëzie » Archief gedichten » Herfststormen

Herfststormen

 

de stormen teisteren de bomen kaal

gekleurde bladeren als een verfpalet

liggen op de grond

verzameld in een plas

 

regen stroomt uit haar ogen

storm raast door haar hoofd

mooie herinneringen dreigen te vervagen

hagel blutst haar hart

haar ziel schreeuwt om hulp

 

stilte na de storm

gevolgd door ijzige winterse kou

bang voor bevriezing

vreest ze de eenzaamheid

 

in elkaar gekropen

bescherming zoekend

haat ze het winterse rouwproces

hunkerend naar de lente, de zon

en de ontdooide liefde

 

stormen razen uit

hoop doet leven

of toch niet?

 

 

@Ingrid Aanen Okt 2014