Home » Poëzie » Onzichtbaar

Onzichtbaar

 

 

Onzichtbare tranen

in stilte opgespaard

vormen een steen

 

ik schreeuw het uit

mijn klanken drijven ver

niemand zal ze horen

 

vleugellam

leeg van binnen

richt ik me op

elke keer weer

 

woorden dalen op me neer

ze fluisteren een weg

ik twijfel

 

een zonnestraal streelt me teder

met gesloten ogen voel ik je bijna

een huivering trilt de lucht

het gemis stop ik weg

 

onzichtbaar voor de wereld

 

 

 

@Ingrid Aanen 10 Juli 2016